Katholiek, zo gek nog niet……
 

Ik las in een tijdschrift, waarop ik geabonneerd ben, een oproep van een predikant aan alle roomskatholieken om in opstand te komen tegen het kerkelijk leergezag. Als ze het op de pleinen van Caïro kunnen, waarom kunnen roomskatholieken dat dan niet op het St. Pietersplein?
En als het dan over 5 jaar niet allemaal veranderd is, dan moeten we maar protestant worden…..
Afgezien van het feit dat we nog maar moeten afwachten of de toestand in Egypte nu echt verbeterd is, is het wel duidelijk dat de predikant niet veel inzicht heeft in hoe katholieken voelen en denken.
In hetzelfde blad stond een commentaar op dit artikel van een roomskatholieke redacteur van het blad. Leuk trouwens, dat zoiets mogelijk is….
Hij verwacht dat deze oproep niet veel navolging zal vinden. Dat lijkt mij ook. Er worden jaarlijks in Nederland vele honderden mensen katholiek en velen daarvan zijn ex-protestant. Andersom komt het veel minder voor.
De komende tijd zullen er in de parochie van Roden drie volwassenen opgenomen worden in de kerk. Ik weet dat ook in Assen regelmatig volwassenen toetreden.
Wat beweegt hen dan om dit te doen?
Uit gesprekken blijkt dat zij dat doen vanuit een zoektocht naar het Geheim van God. In Jezus wordt iets van dat Geheim zichtbaar. Die zoektocht vereist eerbied en kan ook alleen in eerbied plaatsvinden.
Onze liturgie biedt daarvoor genoeg mogelijkheden.
Onze kerk heeft een indrukwekkende intellectuele traditie: veel is er nagedacht over filosofie en theologie. En die traditie is breed; er zijn vaak meerdere interpretaties mogelijk die binnen de traditie blijven.
De laatste 50 jaar hebben roomskatholieken in grote getale de Bijbel ontdekt : met dank aan de oecumene.
Maar wij menen ook dat God zich niet laat opsluiten in de Bijbel: ook in de natuur en de latere geschiedenis zijn sporen van God te vinden.
Wij zijn zelf, als mensen, beeld van God.
Deze spiritualiteit trekt kennelijk toch mensen aan.
Het gemeenschappelijk beleven en vieren van het Geheim van God, zoals Jezus dat openbaarde, is voor ons heel belangrijk.
En daarbij nemen we voor lief dat mensen in hun leven soms wisselend in het geloof staan. De zoektocht in leven en geloof kent immers pieken en dalen. Er zijn vast wel geloofszaken waar we soms vragen bij hebben. En er zijn ook variaties in onze diepste overtuigingen.
Maar wanneer wij in de Paaswake de hernieuwing van de Doopbelofte uitspreken, dan hoor ik die vol overtuiging uitspreken in de kerk.
We plaatsen ons daarbij in de traditie van 2000 jaar, van de mensen die ons voor gingen. Met vallen en opstaan.
Want soms zorgt de praktijk van het vieren ervoor, dat er geloof gewekt wordt.
Wij dragen elkaar in het geloof en helpen elkaar om het te mogen ervaren.
Er is dus ruimte en vooral ook eerbied om samen geloof te vieren en God te eren.